Kannibalisme bij de openbare omroep?

Redelijk onbegrijpelijk, als je ’t mij vraagt. Steeds luider klinkt de laatste jaren de roep naar meer kwaliteit op de openbare omroep, terwijl tevens de nodige besparingen steeds harder worden. Personeelsafvloeiingen, minder zelfgemaakte programma’s en minder geld voor die programma’s die wel in eigen huis geproduceerd worden zijn hiervan de ‘logische’ gevolgen. Is het in dat opzicht dan niet bizar dat de openbare omroep de kijker zonder video- of dvdrecorder dwingt een keuze te maken tussen kwaliteitsprogramma’s?
De nieuwe documentairereeks “God en klein Pierke” met Martin Heylen, waarvoor de verwachtingen hooggespannen staan, heeft op een doodgewone dinsdagavond Canvasconcurrentie van achtereenvolgens het derde seizoen van de alom geprezen reeks “Plat préféré” en de nieuwe reeks “De vormgevers”, waarvan de eerste twee afleveringen door critici zeer gesmaakt werden.
Het is alles behalve ondenkbaar dat er kijkers bestaan die zich voor alle drie van deze programma’s interesseren, en het is doodjammer – zowel voor deze kijkers als voor de openbare omroep en hun kijkcijfers – dat deze mensen een keuze zullen moeten maken.
Wat de redenering achter deze beslissing is, kan ik met de beste wil van de wereld niet bedenken, maar het logische gevolg wel: het ene programma zal kijkers wegsnoepen bij het andere. Kannibalisme, noemen economisten dat.