Een halfuur puur geluk. Een aaneenschakeling van momenten van (niet geheel onverwachte) schoonheid. Alsof hij en ik daar alleen waren. Het gevoel dat hij alleen voor mij zong. Het waanbeeld dat hij alleen naar mij keek. Tot het applaus.
Het besef. Er is ook nog publiek. Want dit is een concert.
In de Hoogpoort in Gent, in het kleine keldercafé Abacho, brengt hij – nu eens hyperactief rondspringend, dan zacht en breekbaar – zijn nummers voor ons. Ik heb het hier, lieve lezers, over Arne Vanhaecke. Wat een zanger. Wat een schrijver. Wat een jongen.
Een optreden dat zweeft tussen heerlijk onnozel en ongelooflijk intiem, tussen begeleid door handgeklap je keel openzetten en met je ogen dicht zachtjes meezingen. Een optreden met teksten als pure poëzie en eenvoudige, heerlijke muziek om volledig bij weg te dromen. Een optreden zoals er veel meer zouden moeten zijn.
Als u, beste lezer, ook dringend nood hebt aan een dosis dopamine: www.myspace.com/arnevanhaecke. U zal mij dankbaar zijn.
Het besef. Er is ook nog publiek. Want dit is een concert.
In de Hoogpoort in Gent, in het kleine keldercafé Abacho, brengt hij – nu eens hyperactief rondspringend, dan zacht en breekbaar – zijn nummers voor ons. Ik heb het hier, lieve lezers, over Arne Vanhaecke. Wat een zanger. Wat een schrijver. Wat een jongen.
Een optreden dat zweeft tussen heerlijk onnozel en ongelooflijk intiem, tussen begeleid door handgeklap je keel openzetten en met je ogen dicht zachtjes meezingen. Een optreden met teksten als pure poëzie en eenvoudige, heerlijke muziek om volledig bij weg te dromen. Een optreden zoals er veel meer zouden moeten zijn.
Als u, beste lezer, ook dringend nood hebt aan een dosis dopamine: www.myspace.com/arnevanhaecke. U zal mij dankbaar zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten